Serial Przyjaciele (oryg. Friends) to jeden z najpopularnieszych seriali na świecie. Sitcom był emitowany przez stację NBC w latach 1994-2004, a na polskie ekrany trafił w 1996 roku i od tego czasu pobił wszystkie rekordy popularności. Zapewnił zespołowi aktorskiemu, przede wszystkim odtwórczyniom i odtwórcom 6 głównych ról, światową rozpoznawalność i niewątpliwie dożywotnie zabezpieczenie finansowe. Powstał klasyk komercyjnej telewizji, ale wraz z nim powstało coś jeszcze. Sitcom ten nie tylko zakorzenił się w zbiorowej, zachodniej wyobraźni popkulturowej, ale zaczął ją kształtować, dając jednocześnie osobom w moim wieku i młodszym kolorowe, atrakcyjne wyobrażenie lat dziewięćdziesiątych. Jednocześnie wraz z upływem czasu i progresem dyskusji o grupach marginalizowanych zaczęto wytykać twórcom serialu fatfobię, homofobię oraz brak zróżnicowania rasowego bohaterów. Na początku lat dwudziestych XXI wieku wydawało się, że pokolenie Z będzie tym, które „odwróci” się od Przyjaciół, że uniwersalność ich przygód minęła, a młodzi ludzie są już za daleko, żeby się z nimi utożsamiać. Teza ta okazała się jednak nie do końca prawdziwa.

Ten projekt to próba performatywnego przyjrzenia się zjawisku, jakim są Przyjaciele, temu, jak dzisiaj to dojrzałe już dziecko późnego kapitalizmu i zachodniej popkultury nadal odpowiada na potrzeby widzów, inne niż na początku, ale zdecydowanie bardziej dzisiejsze. Eksperymentując z formułą rekonstrukcji, zastanawiamy się, dlaczego żadna inna aktorka nigdy nie będzie wiarygodną Rachel czy Monicą, a żaden aktor nie będzie mógł konkurować z kreacjami ról Chandlera czy Joeya, niezależnie od ich talentu czy rozpoznawalności. Próbując zbadać sentyment, kluczowy w przypadku tego serialu-zjawiska, jako siłę polityczną, poszukamy odpowiedzi na pytanie: co dziś dają nam Przyjaciele.